นอกกลัก (SoSharp)

posted on 23 May 2008 12:13 by lumpbook in fiction

นอกกลัก by SoSharp http://sosharp.multiply.com

ไม้ขีดในกลักที่มืดและแห้ง นอนหลับสบายมานมนาน
มันฝันถึงโลกภายนอกว่าจะสว่างสดใสเพียงใด
ขอแค่สักครั้ง... ขอได้เห็นโลกภายนอกกล่องที่มืดสงบจนน่าเบื่อแห่งนี้เสียที
ฝันนี้ไม่ใช่ของมันเพียงก้านเดียว เพื่อนๆ ร่วมกลักก็ฝันไม่ต่างจากมันนัก

แกร่ก กึดๆ
ความสั่นไหวภายนอก บอกให้ทุกก้านรู้ว่ามีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นแล้ว
แสงสว่างเริ่มลอดรำไรมาทางปลายด้านหนึ่งของกลัก
ความตื่นเต้นจับขั้วหัวใจที่พองโตด้วยความดีใจของเจ้าไม้ขีด
โลกภายนอกกลักมืดมิดกำลังจะปรากฏสู่สายตาที่รอคอยมาแสนนานของมัน

ครืดดดด..... เพียงพริบตา แสงก็สว่างเจิดจ้าในฉับพลัน
มันกระพริบตาถี่ รีบปรับสายตาให้ชินกับแสงสว่างโดยไว
ตาที่เริ่มมองเห็น ทำงานไม่ทันกับความรู้สึกที่มีนิ้วมือนุ่มชุ่มน้ำมันลงคลุกเคล้าในหมู่มันและเพื่อนๆ
สายตาที่ปรับจนชินกับแสงภายนอก เห็นเพื่อนมันก้านหนึ่งลอยติดตามนิ้วออกไปสู่โลกภายนอก

เฮ้ย! ฉวยโอกาสนี่หว่า กูอยากไปข้างนอกบ้างนะเว้ย
เจ้าเพื่อนที่ลอยติดนิ้วไปแลบลิ้นล้อเพื่อน พลางพูดว่า โอกาสหน้าแล้วกัน วันนี้กูไปเที่ยวก่อนละเว้ย ลา..

กรอดดด.. เพื่อนของมันถูกไถเข้ากับข้างกล่องอย่างไม่ทันคาดคิด
เศษหัวสีแดงกระจายไปในอากาศ ท่ามกลางความตกใจของทุกก้านที่ยังอยู่ในกล่อง
พรึ่บ.. ภาพสุดท้ายที่เพื่อนกลายเป็นไฟลุกโชน พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวน
ถูกบดบังจากกลักที่ถูกดันปิดให้มืดมิดอีกครั้ง
เสียงเพื่อนไม้ขีดที่ออกไปท่องโลกภายนอกนั้นทรมาน ปะปนไปกับเสียงไฟไหม้มอดก้านขาวของเพื่อนมัน
เสียดแทงใจพองโตของทุกก้านให้โป่งแตก ห่อเหี่ยวจากความดีใจเป็นความระทึกระทมที่ไม่คาดฝัน
เสียงเพื่อนมันเงียบไปแล้ว เสียงไฟยังอยู่และดังขึ้นกว่าเดิม เสียงน้ำมันร้อนแตกกระจายเป็นระยะ
"ความสวยงามภายนอกฆ่าไม้ขีดได้" เป็นสิ่งที่ทุกก้านได้เรียนรู้จากการเห็นโลกภายนอกครั้งแรก

เมื่อมีครั้งแรก ก็มีครั้งที่ 2... 3... 4... 5...
เสียงโหยหวนรายวันของเพื่อนๆ ที่ถูกนิ้วชุ่มน้ำมันนั้นพาออกไปยังโลกภายนอก ยังคงหลอกหลอนมันไปไม่สิ้นสุด
มันหลับตาทุกครั้งที่จะได้เห็นโลกภายนอกที่ฝันไว้ ได้แต่กลัวจนไม่กล้าฝันถึงแสงสว่างภายนอกอีกต่อไป
ถึงแม้ในกลักจะคับแคบและมืดมิด แต่มันก็ไม่ต้องถูกทรมานจนหัวสีแดงแตกกระจายเป็นไฟอย่างเพื่อนๆ ของมัน
ในความมืดมันรับรู้ว่าขณะนี้เหลือเพียงมันกับเพื่อนอยู่เพียงสองก้านเท่านั้น
เพื่อนก้านนี้ไม่ค่อยพูดมาหลายวัน อาจเพราะมันถูกคลุกน้ำมันจากนิ้วนุ่มจนปากแฉะเกินจะพูดอะไรได้อีก
แต่ก็ยังไม่แฉะเท่ากับที่ตาของเพื่อนมัน ที่วันนี้ร้องไห้ให้แก่ชะตากรรมไม้ขีดทั้งมวล

แสงสว่างลอดมาทางปลายกลัก วัฏจักรความตายของไม้ขีดเริ่มอีกครั้ง
นิ้วนุ่มชุ่มน้ำมันควานในกลักพร้อมเสียงบ่นของมนุษย์ที่ไม่ต่างกับเสียงยมทูต
ไม้ขีดสองก้านสุดท้ายถูกควักขึ้นมาทั้งคู่ มันได้แต่สงสัย วันนี้... จะเป็นการสังหารหมู่
ความอาลัยต่อโลกมืดในกลัก ทำให้มันลืมดีใจที่ได้เห็นโลกภายนอกที่สว่างไสวเต็มๆ ตา
มันถูกโยนลงพื้น ในขณะที่เพื่อนพูดน้อยถูกจับกดแล้วครูดเข้ากับกลักสีน้ำเงินสดใส
เศษหัวไม้ขีดแดงกระจายเต็มฟ้า ราวกับเศษประทัดตรุษจีนอันร่าเริง
ความร่าเริงที่กำลังจะทำให้เพื่อนมันกลายเป็นไฟสุดท้ายแผดเผาตัวเองให้มอดไหม้ไปสิ้น...

แชะ.. เงียบ
ไฟที่ควรจะลุกท่วมกลับหามีวี่แววไม่ เพื่อนมันดีใจถึงกับอ้าปากชุ่มน้ำมันไชโยโห่ร้อง
น้ำมันจากนิ้วนุ่มที่ชุ่มไปทั้งตัวมันอยู่ทุกวี่วัน ทำให้สารเคมีบนหัวของมันไม่ทำงาน
เจ้าไม้ขีดที่พื้นก็ดีใจไม่แพ้กัน การคลุกน้ำมันทุกวันของมันก็ไม่แพ้เจ้าเพื่อนพูดน้อยนัก
โอกาสที่จะรอดจากทัณฑ์ไฟมรณะ จุดไฟในใจมันให้เบ่งสูบฉีดพองโตขึ้นอีกครั้ง

กร็อด กร็อด กรอดดดดด....
ใบหน้าดีใจของเพื่อนมันถูกกดครูดกับข้างกลักสีน้ำเงินสดใสอีกครั้ง.. อีกครั้ง.. และอีกครั้ง...
ราวกับจะเคี่ยวเข็ญให้ไฟลุกติดหัวเพื่อนมันขึ้นมาให้ได้
เศษหัวสีแดงกระจายเต็มฟ้า มากจนเหมือนหัวเพื่อนได้แหลกละเอียดไปหมดแล้ว
เสียงโหยหวนออกจากปากที่ครูดไปกับข้างกลักเป็นทางยาวเริ่มแผ่วเบาลง
ความทรมานนั้นสาหัสเกินสายตาของเจ้าไม้ขีดที่นอนบนพื้นจะทานทน

ป็อก....
ไม่ทันได้หลับตาหนีภาพทรมานจิตใจ
ก้านคอของเพื่อนพูดน้อยก็หักลง พร้อมกับเสียงสบถว้าเว้ยจากปากเจ้าของนิ้วนุ่มชุ่มน้ำมัน
เพื่อนมันตายทรมานยิ่งกว่าทุกก้านที่มันเคยเห็นลอดผ่านปลายกลักมืด
เวลาเสียใจมีไม่มาก นิ้วนุ่มชุ่มน้ำมันลงคว้าตัวมันไว้
กดเข้ากับข้างกลักสีน้ำเงินสดใสไว้นิ่งนาน ราวกับตั้งสมาธิจุดเจ้าก้านสุดท้ายให้ติดจงได้
เจ้าไม้ขีดหลับตาปี๋ด้วยความกลัวสุดขีด
ภาพเพื่อนไฟลุกท่วม... ภาพเพื่อนถูกบดไถจนคอหัก ก้านขาด ยังติดตา...

กรอดดดด........
เศษหัวไม้ขีดสีแดงโปรยปรายไปในอากาศ
ก้านเบาหวิวลอยล่องไปในอากาศ
คอมันไม่หัก ไฟไม่ติดพรึบที่หัวมัน!
นิ้วนุ่มชุ่มน้ำมันเกร็งเกินไปจนทำมันหลุดมือ
และหล่นลงไปทางถังใบใหญ่ใกล้เตา
เจ้าไม้ขีดลืมตามองโลกมากมายไปด้วยสีสัน ในถังใบนั้น
สีฟ้าสดของห่อขนม สีเขียวของผัก สีเหลืองของไข่ และสีแดงเดียวกับหัวของมันบนไส้กรอกนุ่มชุ่มน้ำมัน
ในถังขยะใบนั้นภาพของโลกภายนอกที่มันฝันไว้ดารดาษระเกะระกะ... สีสันมากมายช่างสวยงามนัก
แต่ในเวลานี้ก็ไม่สวยงามประทับใจเท่ากับสีสันของชีวิตมันที่รอดพ้นความทรมานและความตายมาได้
ความกลัวที่กักขังมันไว้ในกลักที่แสนจะปลอดภัย.. ความเจ็บช้ำจากการถูกครูดลงข้างกลักสีน้ำเงินสดใส..
มันดีใจที่ได้พบชีวิตนอกกลักแคบมืดมิดเสียที แม้ที่นี่จะเหม็นและชื้นแฉะไปบ้างก็ตาม แต่ก็งดงามนัก

มองขึ้นไป เศษหัวไม้ขีดสีแดงโปรยปรายไปในอากาศ... ราวกับประทัดตรุษจีนที่แสนร่าเริง

Tags: fiction, lump02, sosharp4 Comments